O naszych rodzicielskich postawach…

Podstawowym elementem decydującym o większym lub mniejszym powodzeniu rodziców w zakresie wychowania jest ich stosunek uczuciowy do dziecka, czyli ich postawa rodzicielska.

O szczęściu rodziny decyduje zażyłość, wzajemne oddziaływanie na siebie członków rodziny, co w efekcie kształtuje więzi emocjonalne i świat uczuć.

Większość z nas myśli, że stosunek uczuciowy do dziecka jest zawsze pozytywny. Nic bardziej mylnego…

Otóż nie każdy rodzic jest życzliwy i czuły wobec dziecka, nie wszyscy są gotowi do kontaktu i współdziałania z nim, nie wszyscy uznają jego prawo do swobodnego, odpowiedniego do wieku działania i nie wszyscy szanują jego godność, jako odrębnej rozwijającej się istoty ludzkiej.

Postawy rodzicielskie mają plastyczny charakter i podlegają zmianom, w miarę jak zmienia się dziecko, w różnych fazach rozwoju. Jeśli jednak rodzice równolegle do rozwoju dziecka nie dostosowują swoich postaw wobec danego okresu rozwojowego swojej pociechy, mogą się spodziewać sytuacji konfliktowych, a także zaburzeń zachowania dzieci.

Z wielką przyjemnością zacznę od charakterystyki prawidłowych postaw rodzicielskich. Tabela przedstawia zachowania rodziców prezentujących dany typ postawy rodzica oraz cechy dzieci kształtowane na skutek stosowania określonych zabiegów wychowawczych.

Typ postawy Postawy pozytywne
Rodzic Dziecko
Akceptacja dziecka 1. Nie ukrywa swoich uczuć do dziecka, ani też ich nie udaje.

2. Przyjmuje dziecko takim, jakim ono jest, z jego cechami fizycznymi, usposobieniem, z możliwościami intelektualnymi, łatwością osiągnięć w jednych dziedzinach, a ograniczeniami i trudnościami w innych.

3.  Dają do zrozumienia, że dziecko jest kochane i cenione za to, że po prostu jest, a nie za to, co robi.

4. Jest empatyczny, tolerancyjny, ale nie bezkrytyczny wobec zachowań dziecka.

1. Czuje się bezpiecznie.

2. Jest wesołe, miłe, odważne, zadowolone ze swojego istnienia, tolerancyjne.

3. Jest zdolne do wyrażania własnych uczuć i nawiązywania więzi emocjonalnych.

Współdziałanie z dzieckiem 1. Zaangażowany i zainteresowany zabawą oraz nauką dziecka.

2. Angażuje dziecko w życie rodziny, w zajęcia domowe, przydziela zadania adekwatne do wieku i możliwości.

3. Daje dziecku prawo do wyrażania własnych opinii i decydowania o sprawach bliskich.

1. Jest ufne w stosunku do rodziców, często zwraca się o pomoc i radę.

2. Jest wytrwałe, zadowolone z własnej pracy.

3. Troszczy się o własność swoją i innych.

4. Pokonuje przeszkody, tym samym wzmacnia poczucie własnej wartości.

5. Czuje się potrzebne.

 

Dawanie dziecku rozumnej swobody

1. Dziecko stosownie do możliwości jest obdarzone przez rodzica dużą swobodą, wolnością.

2. Rodzic stawia rozsądne wymagania i obowiązki, przy czym ufa dziecku.

1. Jest samodzielne i odpowiedzialne za siebie i własne postępowanie.

2. Jest pomysłowe, bystre.

3. Łatwo przystosowuje się do nowych sytuacji. 4. Współdziała z innymi.

Uznanie praw dziecka 1. Wspólnie z dzieckiem uzgadnia jego obowiązki i prawa.

2.Jest cierpliwy, chętnie poświęca dziecku czas. Pozwala dziecku samodzielnie działać, jednocześnie dając do zrozumienia, że za efekty działania jest ono odpowiedzialne.

3.Wyjaśnia, tłumaczy i sugeruje, ale nie narzuca własnej woli.

4. Szanuje dziecko i traktuje ja jako równoprawnego członka rodziny.

1. Zna swoje ograniczenia, wie, czego się od niego oczekuje i stara się sprostać oczekiwaniom.

2. Uznaje prawa innych, wyraża swoje opinie.

Pozytywne postawy dają dziecku poczucie szczęścia i chronią przed przyszłymi zachowaniami ryzykownymi. Jego podstawowe potrzeby, jak bezpieczeństwo, akceptacja i niezależność są zaspokojone.

W następnej części przedstawię postawy rodzicielskie, których dla dobra dziecka należy unikać.

Literatura:

  1. M. Ziemska „Rodzina i dziecko”
  2. M. Ziemska „Postawy rodzicielskie”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *